สมมติว่าเช้าวันหนึ่ง แรงโน้มถ่วงประกาศลาพักร้อนหนึ่งวัน — ทุกอย่างในเมืองเบาขึ้นนิดหนึ่ง พอให้ของที่เคยติดพื้นเลือกได้ว่าจะอยู่หรือจะลอย เราอยากให้อะไรลอยขึ้นไปบ้าง?
รถเมล์คันแรกของเช้าอาจลอยเหนือรถติดไปเลย ผ้าที่ตากไว้จะกลายเป็นธงของทุกบ้าน แม่ค้าตลาดเช้าปล่อยผักชีลอยเป็นพวงเขียวๆ เหนือแผง เด็กทั้งซอยจะรู้พร้อมกันว่าวันนี้ไม่ต้องมีใครอุ้มขึ้นดูขบวนแห่ — ทุกคนลอยดูได้เอง
แต่ที่น่าคิดกว่าคือ เราจะเลือก "ไม่ให้อะไรลอย" บ้าง บ้านควรอยู่กับที่ ต้นไม้ใหญ่ควรอยู่กับราก และคนที่เรารักก็ควรอยู่ในระยะมือเอื้อม — พอแรงโน้มถ่วงกลายเป็นตัวเลือก เราถึงเห็นว่าของหนักบางอย่างหนักเพราะเราอยากให้มันอยู่
ความจริงเมืองเราก็มีวันแบบนี้อยู่แล้ว ปีละหลายครั้ง — วันที่มีงาน วันที่ถนนปิดให้ขบวน วันที่ลานว่างกลายเป็นเวที วันที่ของยักษ์ลอยเหนือหัวและไม่มีใครตั้งคำถาม งานเฉลิมฉลองคือข้อตกลงร่วมกันของทั้งเมืองว่า วันนี้ ให้กฎธรรมดาหยุดทำงานสักวัน
แล้วพองานเลิก ทุกอย่างก็ค่อยๆ กลับลงมาแตะพื้น — เหมือนเมืองถอนหายใจเบาๆ แล้วนัดกันเงียบๆ ว่า ไว้ลอยกันใหม่งานหน้า