ลองสังเกตครั้งหน้าที่เห็นบอลลูนลอยเหนืองานแฟร์ — คนที่เดินผ่านเกือบทุกคนจะเงยหน้ามอง และหลายคนยิ้มโดยไม่รู้ตัว ทำไม?
เพราะมันฝืนสิ่งที่เรารู้ สมองเราเรียนรู้มาทั้งชีวิตว่าของใหญ่ต้องหนักและต้องตก พอเจอของใหญ่ที่ลอยนิ่งอยู่เฉยๆ สมองจึงหยุดประมวลผลครู่หนึ่ง — วินาทีนั้นแหละคือความรู้สึก "ว้าว" ที่นักออกแบบอีเวนต์พยายามสร้างกันมาตลอด
เพราะรูปทรงโค้งมนปลอดภัยกว่าเหลี่ยมคม งานวิจัยด้านการรับรู้พบว่ามนุษย์ตอบสนองต่อรูปทรงโค้งมนด้วยความรู้สึกผ่อนคลายมากกว่ารูปทรงเหลี่ยม ของกลมใหญ่ๆ จึงให้ความรู้สึก "ใจดี" แบบเดียวกับตัวการ์ตูนที่วาดให้กลมป้อม
เพราะมันคือความทรงจำ สำหรับคนส่วนใหญ่ ลูกโป่งใบแรกในชีวิตมาพร้อมงานวันเกิด งานวัด หรือมือของใครสักคนที่พาเราไปเที่ยว ของลอยได้จึงพ่วงความทรงจำดีๆ มาด้วยเสมอ โดยที่เราไม่ต้องพยายามนึก
และเพราะมันชั่วคราว บอลลูนไม่ได้อยู่ตรงนั้นตลอดไป มันมาพร้อมงาน และไปพร้อมงาน ความไม่ถาวรนี้เองที่ทำให้เราหยิบกล้องขึ้นถ่าย — เก็บไว้ก่อนที่มันจะหายไป
อ่านจบแล้ว เงยหน้ามองฟ้าสักครั้งก็ได้ วันนี้อาจมีอะไรลอยอยู่